Gazze’de yaklaşık iki yıldır insanlığın gözleri önünde bir soykırım yaşanıyor. On binlerce insan hayatını kaybetti; şehirler harabeye döndü, hastaneler bombalandı, okullar yıkıldı, açlık ve susuzluk savaşın yeni silahları hâline getirildi. Bütün bunlar yaşanırken uluslararası hukuk sustu, Birleşmiş Milletler etkisiz kaldı, büyük devletler ise çıkar hesaplarını insan hayatının önüne koydu. İşte tam da bu noktada dünyanın farklı ülkelerinden vicdan sahibi insanlar, devletlerin yapamadığını sivil toplum eliyle yapabilmenin yollarını aramaya başladı. Filistin Konvoyu da bu arayışın en dikkat çekici örneklerinden biri olarak ortaya çıktı.

Bir anne ve baba için bundan daha doğal bir istek olabilir mi? Çocuğuna yaşına uygun bir kıyafet almak… Fakat bugün birçok anne ve baba, özellikle de kız çocukları için mağaza mağaza dolaşmasına rağmen “çocuk kıyafeti” bulamadığından yakınıyor. Çocuk reyonlarında dar taytlar, göbeği açık tişörtler, kısa şortlar, vücuda oturan elbiseler ve sapkın, teşhirci yetişkin modasının küçük bedenlere uyarlanmış kopyaları öne çıkıyor. Ailelerin özellikle kız çocukları için inanç ve hassasiyetlerine uygun kıyafet bulmakta ciddi sıkıntı yaşadıkları görülüyor. Çocuklar için tasarlanan kıyafetler, giderek çocukların değil yetişkinlerin zihinlerinde gizli tuttukları anlayışa göre şekilleniyor.

Çağımızda hakikat artık sansürlenerek değil, görünmez hâle getirilerek gizleniyor. İnsanların dikkatini esas meselelerden uzaklaştırmanın en kolay yolu, önlerine sürekli konuşacak yeni ayrıntılar koymaktan geçiyor. Böylece kamuoyu, asıl meseleyi değil, kararların çevresinde oluşturulan gösteriyi tartışıp duruyor. Dekor konuşulduğu için sahnenin arkasında yazılan senaryo gözden kaçıyor.

Ankara, 7-8 Temmuz tarihlerinde NATO’nun 36. Liderler Zirvesi’ne ev sahipliği yaptı. Zirvenin en dikkat çekici başlığı ise son dönemde sıkça dile getirilen “NATO 3.0” kavramı. İlk bakışta bu ifade, ittifakın askerî kapasitesini güçlendirmeye yönelik teknik bir güncelleme gibi algılanabilir. Oysa mesele bundan çok daha derin… NATO 3.0, yalnızca yeni bir savunma konsepti değil; değişen küresel güç dengelerine Batı’nın verdiği yeni cevabın adıdır.

7-8 Temmuz’da Ankara önemli bir uluslararası zirveye ev sahipliği yapacak. NATO üyesi ülkelerin devlet ve hükümet başkanları, parlamenterleri ve askerî komutanları Türkiye’de bir araya gelecek. Zirvede güvenlikten savunma harcamalarına, Rusya-Ukrayna savaşından Ortadoğu’daki gelişmelere kadar birçok başlık ele alınacak.

Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Kurulu’nun gündemine gelmesi beklenen “Ankara’da BM Kadın Ülke Ofisi Kurulmasına İlişkin Anlaşma”, derin endişelere yol açtı. Bu anlaşma, ne yazık ki, daha önce toplumsal dokumuzda onarılması güç yaralar açan ve seçim sandıklarına bile ciddi tesir eden İstanbul Sözleşmesi’nin farklı bir kılıfla yeniden hayat bulma çabası olarak okunuyor.

ABD Başkanı Donald Trump’ın duyurduğu ve önümüzdeki günlerde resmiyet kazanması beklenen ABD-İran mutabakatı, Ortadoğu’da yeni bir dönemin başlayıp başlamadığı tartışmalarını da beraberinde getirdi. Gördüğümüz kadarıyla, karşımızda kapsamlı bir nihai barış anlaşması değil, önümüzdeki 60 günü şekillendirecek “çerçeve metin” bulunuyor.

FIFA’nın yıllardır tekrarladığı bir slogan var: “Futbol dünyayı birleştirir.” Dünya Kupası organizasyonları da bu iddianın en büyük vitrini olarak sunulur. Farklı dillerden, kültürlerden ve inançlardan insanların aynı heyecan etrafında buluştuğu, sınırların ve siyasi ayrılıkların anlamını yitirdiği söylenir.

ABD Başkanı Donald Trump, Türkiye’nin de aralarında bulunduğu bazı ülkelere yönelik “Abraham Anlaşmaları’nı imzalamalısınız” çağrısı yaptı. Bu çağrı, sıradan bir diplomatik çıkış olarak okunamaz. Çünkü burada yalnızca İsrail’le ilişkilerin normalleşmesinden değil, Ortadoğu’nun geleceğini şekillendirecek yeni bir güvenlik mimarisinden söz ediliyor. Trump’ın Suudi Arabistan, Katar, Türkiye, Pakistan, Mısır ve Ürdün’ü aynı cümle içerisinde zikretmesi, bölge ülkelerini İsrail merkezli yeni bir hatta toplamaya dönük stratejik bir yönlendirme niteliği taşıyor.

Bayramlar… Nerede olursak olalım, nasıl bir hayatın içinde bulunursak bulunalım zamanı kısa süreliğine durduran günlerdi. Yüzlerde tebessüm, evlerde telaş, yüreklerde çocukça bir heyecan olurdu. En zor dönemlerde bile ocaklar tüter, en eski elbiseler bile özenle temizlenir, insanlar birbirine güzel görünmeye çalışırdı. Çünkü bayramlar sadece bir takvim günü değil, insanın insana sığındığı bir kaleydi.