Karşıladığımız Ramazan ayı, Kur’an’la sabit olan ve Hz. Muhammed’in (s) uygulamalarıyla mü’minlere işaret ettiği mübarek bir aydır. Biz mü’minler, vahiyle değeri bildirilmiş bu zaman dilimlerinden gereği gibi istifade etmeye çalışmalıyız.

Suriye’de yaşananları hâlâ büyük bir “küresel senaryo”, önceden yazılmış bir “teslimiyet planı” ya da mutlak bir dış komployla açıklama kolaycılığı, gerçeği anlamamıza değil, ondan kaçmamıza yarıyor. Oysa Şam’ın düşüşü ne bir gecelik bir operasyondu ne de bir düğmeye basılmasıyla gerçekleşti. Ortada bir sonuç varsa, bu sonucun zemini yıllar boyunca adım adım oluşmuştu.

ABD Adalet Bakanlığı’nın yoğun siyasi baskılar altında kamuoyuna açıklamak zorunda kaldığı milyonlarca sayfayı aşan belgeler yığını, 180 binden fazla fotoğraf ve iki bini aşkın video kaydı, bu karanlık ağın derinliğini ve küresel boyutlarını gözler önüne serdi. Ortada olan, sadece sapıkça planlanan “seks trafiği” davası değildi. İnsanlık onurunun, sermaye, güç ve istihbarat mekanizmaları eliyle sistematik biçimde kurban edildiği bir çürüme tablosuyla karşı karşıya kalmıştık.

Trump’ın öncülüğünde sözde “Gazze Barış Kurulu” duyuruldu. “Barış Kurulu”, Gazze’de çatışma sonrası yönetimi ve yeniden inşayı denetlemek üzere önerilen uluslararası bir yapı olarak sunuluyor. Ancak daha ilk anda temel bir kırılma dikkat çekiyor: Filistin meselesi Siyonist işgalden, soykırımdan bağımsız düşünülüyor; konu, siyasi bir sorun ve kendi kaderini tayin mücadelesi olmaktan çıkarılıp, teknik ve insani bir yönetim problemine indirgeniyor. Haklar değil projeler, adalet değil planlar, halk iradesi değil teknokratlar konuşuluyor.

Suriye’de 8 Aralık tarihinde rejimin çökmesiyle yeni yönetimin önünde üç temel sorun duruyordu. İlki, daha düne kadar terör listesinde yer alan kadroların yeni Suriye’nin yöneticileri olarak uluslararası tanınırlık kazanması ve Suriye devletine uygulanan yaptırımların hafifletilmesi ya da kaldırılmasıydı. İkincisi, ülke bütünlüğünün sağlanması ve tek bir Suriye’nin inşa edilmesiydi. Bunun önünde farklı engeller vardı ama en büyüğü Fırat’ın doğusunu tuttuğu iddia edilen SDG/YPG örgütünün varlığıydı. Üçüncü sorun ise, açıkçası bölgenin bir problemi olan İsrail’in Suriye toprakları üzerindeki ihlalleriydi.

Bugün İran’da yaşananları yazacaktım. ABD’nin tehditkâr dilini, bölgeyi yeniden ateş çukuruna sürükleme hevesini, İran’daki sokak hareketlerinin nasıl emperyal ve Siyonist merkezlerce köpürtüldüğünü anlatacaktım. “Özgürlük” başlığı altında pazarlanan her müdahalenin bu coğrafyada nasıl yeni felaketler doğurduğunu hatırlatacaktım.

3 Ocak sabahı dünya, uluslararası tarihe kara bir leke olarak geçecek bir olayla uyandı. ABD özel kuvvetleri, Venezuela’nın başkenti Caracas’a düzenledikleri bir operasyonla Devlet Başkanı Nicolás Maduro ve eşini yatak odalarından alarak kaçırdı. Gerçekleşen, egemen bir devlete ve liderine karşı uluslararası hukuku ve diplomatik teamülleri hiçe sayan modern bir korsanlık eylemiydi.

Gazze’de yürütülen soykırım siyasetiyle tüm dünyanın gözleri önünde uluslararası hukuku ayaklar altına alan işgalci İsrail, şimdi de Afrika Boynuzu’nda yeni bir cephe açma girişiminde bulundu. Somaliland’ı tanıma adımı, Tel Aviv yönetiminin yıllardır izlediği istikrarsızlaştırma, parçalama ve işgal siyasetinin yeni bir halkası olarak okunmayı fazlasıyla hak ediyor.

Bir zamanlar, dağların arasında saklı geniş bir çayır vardı. Bu çayırın sakinleri çoğunlukla ceylanlardı; ama sıradan, ürkek bir sürü değillerdi. Herkes haddini bilir, sınırını tanırdı. En güçlü olan bile gücünü sergileme ihtiyacı duymaz, en zayıf olan da varlığını savunmak için hileye başvurmazdı. Hayatları yavaş, dengeli ve sessiz bir şekilde akmaktaydı.

Avustralya’nın Sidney kentindeki Bondi Plajı’nda yaşanan saldırı, dünya kamuoyunu bir anda ayağa kaldırdı. Liderler peş peşe kınama mesajları yayımladı, manşetler atıldı, özel yayınlar yapıldı, hayatını kaybedenler, isimleri, fotoğrafları ve geride bıraktıklarıyla tek tek anlatıldı.