Bazen bir gerçeği en net biçimde, o sistemin içinden gelen bir ses dile getirir. İşgalci İsrail dış istihbarat servisi Mossad’ın eski direktörü Tamir Pardo, “Yahudi olmaktan utanıyorum” dedi. Onun bu sözleri, yalnızca bireysel bir vicdan muhasebesi değil; aynı zamanda bir düzenin içeriden ifşası olarak yorumlanmalı…

ABD ve İsrail’in İran’a yönelik saldırılarıyla başlayan süreç, kısa sürede bölgesel bir gerilim olmaktan çıktı; küresel dengeleri sarsan çok katmanlı bir krize dönüştü. Bu süreçte en dikkat çekici gelişme ise, İran’ın beklenenden çok daha sert ve organize bir karşılık verebilmesi oldu. Körfez’deki ABD üslerinin hedef alınması ve Hürmüz Boğazı’nın kapatılması, savaşın seyrini doğrudan değiştiren kritik eşiklerdi.

Gazze’de aylardır devam eden soykırım, yalnızca bir coğrafyayı değil, dünya siyasetinin dengelerini de kökten sarstı. İsrail’in saldırgan ve yayılmacı tavrı, artık bölgesel bir çatışma olmaktan çıkarak küresel bir krize dönüştü. Gazze’de, Lübnan’da ve son olarak İran’da yaşananlar sadece devletleri değil; toplumları, sivil yapıları ve siyasi hareketleri de doğrudan etkileyerek meselenin geniş ölçekte bir vicdan ve meşruiyet krizine dönüşmesine yol açtı.

28 Şubat’ta başlayan ve 40 gün boyunca giderek tırmanan ABD ve İsrail’in İran’a yönelik saldırıları, dünya siyasetinin en tehlikeli eşiklerinden birine dönüşmüştü. İran’ın üst düzey isimlerinin hedef alındığı saldırılar, Hürmüz Boğazı’nın kapatılması, Körfez’deki Amerikan üslerinin vurulması ve savaşın İsrail’in işgal altında tuttuğu şehirlere taşınması, bölgesel bir krizin küresel bir felakete dönüşebileceğini açıkça göstermişti. Bu süreçte yalnızca askeri cepheler değil, enerji hatları, ticaret yolları ve küresel ekonomi de doğrudan sarsıldı.

Dünya, Gazze’de akan kanı izlerken; uluslararası hukuk ayaklar altına alınırken; büyük güçler ya sessizliğe gömüldü ya da bu suça ortak oldu. Tam da böyle bir zamanda, Avrupa’dan beklenmeyen bir ses yükseldi. Pedro Sanchez, yalnızca söz söyleyen biri olmadı; risk alan, bedel ödeyen ve tutumunu somut adımlarla ortaya koyan bir lider olarak öne çıktı.

Dünya İran’a yönelik Siyonist ve emperyalist saldırılarla meşgulken, Filistinli esirlerle ilgili gözlerden kaçırılmak istenen bir gelişme yaşandı. İşgalci İsrail Meclisi bünyesindeki Ulusal Güvenlik Komitesi, “Filistinli esirlerin idamı”nı öngören yasa tasarısını onaylayarak genel kurula sevk etti.

ABD ve İsrail’in İran’a yönelik saldırıları Ortadoğu’yu bir kez daha ateş çemberine sürükledi. Hastanelerin vurulduğu, çocukların hedef alındığı, savaşın en temel kurallarının dahi hiçe sayıldığı bir tabloyla karşı karşıyayız. Böylesi bir dönemde insanın ilk refleksi, en azından insanlık adına bir vicdan cümlesi kurmak olmalı.

Bölgemizde yaşanan gelişmeler yalnızca askeri bir çatışma olarak okunamaz. Şahit olduğumuz tablo, küresel kötülüğün yayılmacı hamlelerinin yeni bir tezahürüdür. ABD ve İsrail’in İran’a yönelik saldırıları, bölgeyi bir kez daha istikrarsızlığın eşiğine sürüklüyor. Ancak savaşın 12. gününde ortaya çıkan gerçeklik, bu saldırgan politikaların hedeflediği sonuçları üretmekten oldukça uzak olduğunu da bizlere gösteriyor.

Bir Ramazan ayı ve bölgemizde yine ateşler tutuşturuldu. Yaşananları “savaş” kelimesiyle tarif etmek bile doğru görünmüyor. Çünkü savaş dediğimiz şeyde dahi bir hukuk, bir usul ve en azından görünürde bir meşruiyet arayışı olur. Oysa bugün gördüğümüz tablo, müzakereler sürerken başlatılmış tek taraflı bir saldırıdır. Bu nedenle yaşananların adı daha çok uluslararası haydutluktur; eski Teksas kovboy düzeninin, “ben vururum, dünya seyreder” mantığının modern versiyonudur.

Ramazan ayı, bu topraklarda yalnızca dini bir zaman dilimi değil; asırlardır toplumsal hayatı şekillendiren güçlü bir kültürel ve ahlaki iklimdir. Sokakların süslenmesi, iftar sofralarının kurulması, komşuluk ilişkilerinin canlanması, yardımlaşma ve infak bilincinin artması, bireysel bir ibadetin ötesinde müşterek bir hayat tecrübesine işaret eder. Bu yönüyle Ramazan ayı, toplumsal vicdanı dirilten bir medeniyet tecrübesidir.