Suriye’de 8 Aralık tarihinde rejimin çökmesiyle yeni yönetimin önünde üç temel sorun duruyordu. İlki, daha düne kadar terör listesinde yer alan kadroların yeni Suriye’nin yöneticileri olarak uluslararası tanınırlık kazanması ve Suriye devletine uygulanan yaptırımların hafifletilmesi ya da kaldırılmasıydı. İkincisi, ülke bütünlüğünün sağlanması ve tek bir Suriye’nin inşa edilmesiydi. Bunun önünde farklı engeller vardı ama en büyüğü Fırat’ın doğusunu tuttuğu iddia edilen SDG/YPG örgütünün varlığıydı. Üçüncü sorun ise, açıkçası bölgenin bir problemi olan İsrail’in Suriye toprakları üzerindeki ihlalleriydi.

Bugün İran’da yaşananları yazacaktım. ABD’nin tehditkâr dilini, bölgeyi yeniden ateş çukuruna sürükleme hevesini, İran’daki sokak hareketlerinin nasıl emperyal ve Siyonist merkezlerce köpürtüldüğünü anlatacaktım. “Özgürlük” başlığı altında pazarlanan her müdahalenin bu coğrafyada nasıl yeni felaketler doğurduğunu hatırlatacaktım.

3 Ocak sabahı dünya, uluslararası tarihe kara bir leke olarak geçecek bir olayla uyandı. ABD özel kuvvetleri, Venezuela’nın başkenti Caracas’a düzenledikleri bir operasyonla Devlet Başkanı Nicolás Maduro ve eşini yatak odalarından alarak kaçırdı. Gerçekleşen, egemen bir devlete ve liderine karşı uluslararası hukuku ve diplomatik teamülleri hiçe sayan modern bir korsanlık eylemiydi.

Gazze’de yürütülen soykırım siyasetiyle tüm dünyanın gözleri önünde uluslararası hukuku ayaklar altına alan işgalci İsrail, şimdi de Afrika Boynuzu’nda yeni bir cephe açma girişiminde bulundu. Somaliland’ı tanıma adımı, Tel Aviv yönetiminin yıllardır izlediği istikrarsızlaştırma, parçalama ve işgal siyasetinin yeni bir halkası olarak okunmayı fazlasıyla hak ediyor.

Bir zamanlar, dağların arasında saklı geniş bir çayır vardı. Bu çayırın sakinleri çoğunlukla ceylanlardı; ama sıradan, ürkek bir sürü değillerdi. Herkes haddini bilir, sınırını tanırdı. En güçlü olan bile gücünü sergileme ihtiyacı duymaz, en zayıf olan da varlığını savunmak için hileye başvurmazdı. Hayatları yavaş, dengeli ve sessiz bir şekilde akmaktaydı.

Avustralya’nın Sidney kentindeki Bondi Plajı’nda yaşanan saldırı, dünya kamuoyunu bir anda ayağa kaldırdı. Liderler peş peşe kınama mesajları yayımladı, manşetler atıldı, özel yayınlar yapıldı, hayatını kaybedenler, isimleri, fotoğrafları ve geride bıraktıklarıyla tek tek anlatıldı.

Bazen bir toplumun fertleri kendi içine dönüp şu soruyu sormak zorunda kalır: Biz ne ara bu hale geldik? Ne ara vicdanımızı, merhametimizi, insanlık değerlerimizi böylesine hoyratça yitirdik? Bu soruları tetikleyen, iç sızlatan ve aynı zamanda ürperten haberlerin giderek çoğalması. Artık insanların duyup işittikleri sorunların kendi kapılarına dayanması da bu sorgulamayı derinleştiriyor.

10 Aralık Dünya İnsan Hakları Günü… Yeryüzünün dört bir yanında devlet başkanlarının nutuklar attığı, diplomatik temsilcilerin İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi’nin öneminden bahsettikleri, uluslararası örgütlerin parlak cümlelerle göründükleri bir takvim… Oysa bu 10 Aralık gününde de dünyanın en büyük yalanlarından biriyle yeniden karşı karşıyaydık. Ve bu günlerde konuşulması gereken tek konu insan hakları değil; insan haklarının küresel ölçekte nasıl örgütlü bir şekilde yok sayıldığı olmalıydı…

En baştan yazmış olayım: Terör tasfiye edilmeli, silahlar susmalı, Kürt meselesi gerçek sahipleriyle konuşulmalı, süreç şeffaf yürümeli, hiçbir terörist figür halkın temsilcisi gibi sunulmamalı ve toplumsal vicdan dikkate alınmalı…

Almanya’dan memleketlerini görmek için gelmişlerdi.