10 Aralık Dünya İnsan Hakları Günü… Yeryüzünün dört bir yanında devlet başkanlarının nutuklar attığı, diplomatik temsilcilerin İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi’nin öneminden bahsettikleri, uluslararası örgütlerin parlak cümlelerle göründükleri bir takvim… Oysa bu 10 Aralık gününde de dünyanın en büyük yalanlarından biriyle yeniden karşı karşıyaydık. Ve bu günlerde konuşulması gereken tek konu insan hakları değil; insan haklarının küresel ölçekte nasıl örgütlü bir şekilde yok sayıldığı olmalıydı…

En baştan yazmış olayım: Terör tasfiye edilmeli, silahlar susmalı, Kürt meselesi gerçek sahipleriyle konuşulmalı, süreç şeffaf yürümeli, hiçbir terörist figür halkın temsilcisi gibi sunulmamalı ve toplumsal vicdan dikkate alınmalı…

Almanya’dan memleketlerini görmek için gelmişlerdi.

Suriye Cumhurbaşkanı Ahmed eş-Şara, ABD Başkanı Donald Trump’ın davetlisi olarak Beyaz Saray’a tarihi bir ziyaret gerçekleştirdi. ABD’nin yaptırım listesinde “küresel terörist” olarak anıldığı dönemin hemen ardından, Ahmed eş-Şara Beyaz Saray’ın konuğu oldu. 1946’dan beri Beyaz Saray’da ağırlanan ilk Suriye Cumhurbaşkanı olma unvanını da kazandı.

Yaşamlarını dolu dolu geçirmiş ve her anına anlam katmayı başarmış insanlar vardı… Onlar bunun için çaba harcamış olmasa da, seçimleri ve tercihleriyle hayatları başlı başına birer hikâyeye dönüşmüştü… Bu dünyadan sessizce geçip gitmemiş, arkalarında derin izler, düşündüren ve konuşulmaya değer mesajlar bırakmışlardı…

Gazze’de ateşkes ilan edildi. Fakat Siyonistler sudan bahanelerle saldırılarını her fırsatta sürdürmeye devam ediyor. İşgalci İsrail ordusu, imzalanan ateşkesin ikinci gününde bile sivil mahalleleri vurdu, yardım konvoylarını hedef aldı, yaralıların taşındığı ambulanslara ateş açtı. Ateşkesin adı vardı ama kendisi yoktu. Bu tablo artık ahlaki bir çöküşün son fotoğrafı olsa gerek…

24 Ocak 2025 sabahı, Kadıköy’de bir çocuk sadece elinde kaykayıyla yürüyordu. Ahmet Minguzzi 14 yaşındaydı. Bir arkadaşıyla Kadıköy Salı Pazarı’na gitmiş, kaykayı için vida ve yedek tekerlek arıyordu. O günü planlamış, arkadaşına hediye bir tişört bile almıştı. Ancak o sabah, bir anne ve babanın ömrü boyunca unutamayacakları bir kâbusa dönüşecekti. Ahmet’imiz, gücü, silahı, vurmayı, küfür etmeyi, bağırmayı maharet olarak kabul eden çeteleşmiş 4 çocuk tarafından sokak ortasında katledildi. Bir çocuk, akranları tarafından bıçaklanarak yaşamdan kopartıldı.

ABD Başkanı Donald Trump, işgalci İsrail’in parlamentosu olan Knesset’te konuştu. Orada yaşanan sahneler, diplomatik bir törenin ötesine geçti ve insanlığın vicdanında yankılanan bir utanç tablosuna dönüştü. Trump, iki yıldır Gazze’de yürütülen soykırımın mimarlarından biri olarak işgal edilmiş topraklarda, İsrail’de kürsüdeydi. Alkışlar, kahkahalar, tezahüratlar arasında “barışın başkanı” ilan ediliyordu.

Donald Trump’ın açıkladığı son “ateşkes planı”, barıştan söz ediyor gibi gözükse de, yeni bir vesayet sürecine işaret eden bir teslimiyet teklifiydi. Plan, Filistin direnişini köşeye sıkıştırmak için kurgulanmış diplomatik bir tuzaktı: “İmkânsızı teklif et, reddedildiğinde muhatabını aykırı ve uzlaşmasız olarak ilan et.”

ABD Başkanı Trump “End of Gaza War” yani “Gazze Savaşının Sonu” başlıklı 20 maddelik bir planla ortaya çıktı. Parmaklarımızla sayarken “bir” deyip ikiye bile geçemediğimiz halde sürekli olarak “ben yedi savaş bitirdim”, “cennete girmek istiyorum” diyerek kameraların karşısında boy gösteren Trump’ın bu dengesiz haliyle ortaya koyacağı plandan bir hayır beklenebilir miydi?